Diario napoletano, w Polsce znany jako Dziennik neapolitański, to film z 1992 roku, który stanowi niezwykle osobisty portret Neapolu i jego mieszkańców. Reżyser przenosi nas w fascynującą podróż po zakamarkach tego malowniczego miasta, pokazując jego codzienne życie oraz ukazując go jako miejsce pełne kontrastów - od bogatej historii po współczesne wyzwania.
Nino Vingelli, wcielający się w rolę człowieka opowiadającego o San Gennaro, dodaje filmowi szczególnego uroku. Jego postać staje się symbolem tej specyficznej mieszanki tradycji i nowoczesności, która definiuje Neapol. W każdym kadrze wyczuwalna jest głęboka miłość reżysera do miasta oraz chęć uchwycenia jego prawdziwego ducha.
Film nie jest typowym dokumentem ani fabułą - to raczej mozaika obrazów i dźwięków, które razem tworzą unikalną atmosferę. Muzyka oraz zdjęcia doskonale oddają klimat Neapolu, a narracja Vingelliego pozwala widzom poczuć się jakby sami spacerowali uliczkami tego pełnego życia miasta.
Dziennik neapolitański może być odbierany jako swoista oda do Neapolu - miasta o wielkiej duszy i historii, które mimo licznych problemów potrafi zachwycić swoją autentycznością. Ten film to prawdziwa gratka dla miłośników kina poszukujących dzieł nietuzinkowych i emocjonalnie angażujących.